اون خبر داره؟

من ک آدم بدی نبودم بی تو سر درد و جنون بی تو بارون و خزون بیابرگرد سمت من ی بار دیگه بمون بی تو دستام سرده سرده هرکی سنگدلتره برنده ست ...

فک نمیکردم اینقدر خاص شروع کنم ولی خوب شروع شد و ثبت شد هم اما مهم اینه ک بازم خاص شروع شده. از سر زدن یهویی دوستم تو جلسه معارفه(نجمه جون)و اون عکس ضایعی ک تو فضای مجازی پیچید هم اتاقیایی ک ازم بدشون میاد و ازم دوری میکنن فقط بخاطر ساکت بودنم تو اتاق خودمون واما همشهریایی ک از بودن کنار هم کلی لذت میبریم وکلی تیکه پروندن رو کلاسها ک منو کرده شیرینی کلاسمون جوجه هم ک قرار جا ب جا بشه ... هرجا میره موفق باشه...

مدتهاست این ماهیچه ی سرخ رنگ لعنتی در قفسه ی سینه ام مرا ب اشتباه می انداخت، اما دیگرتمام شد..... پیدا کرده ام کلید خاموشی اش را .. دقیقا همین بۼلش هم کلید حسابگرشدن عقلم را روشن کرده ام.... میخواهم مثه تو ب بقیه ب چشم کالای زرخریدم بنگرم میخواهم ازپنجره ای ک تو میدیدی ببینم... نمیدانم چ میشود اما میخواهم بدام تو مرا چطور میدیدی!!! دنیا را بازار میبینم و خودم را تاجری ک قصد داره جلوی زیانش را بگیرد... قرار است فقط ب سود خودم بیاندیشم ..... تو فک کردی همه مثه منن ک رفتی دنبال همه،منم فک کردم همه مثه توهستن که خط میکشم روی همه خخخخخu200d...

خیلی چیزا برامون مهمن، خیلی چیزا برامون ارزش دارن، خیلی چیزا براشون میجنگیم، اما خیلی چیزا ته راه برامون فقط یه کور سوی امیدن، یه دلخوش کنکن، مثه صدتمن پول تو جیبی برای کسی ک نداره، مثه یه جفت کفش ورزشی، مثه یه رشته ی ن چندان مهم تو یه دانشگاه ن چندان مطرح برای یکی، و........

ساکت شدنم گاهی بهتر جواب میدهد تا حاضرجوابی های همیشگی ام، اما؛ باورکنید سکوت علامت رضایت نیست ، سکوت فقط نشانی از خنده های مخفی ب تفکرات پوچ دیگران است چرا گاهی برداشتهایمان را مستقیما بازگو نمیکنیم؟؟ چرا برداشتهایمان شده وسیله ای برای بی آبرویی دیگران؟؟ ...

.همش تموم شده همه ی وقتی ک داشتیم باآرزوی قبولی همه ...

سخت تر از آن چیزی شد ک فکرش را میکردم، چشم ب پشت دارم برای بازگشت او، ودبگری روب رویم برای همراهی، چ دنیای عجیبی،من برا دیگری میمیرم،کسی برای من تب مبکند، اما هیچ سقفی هیچ دوتای ما را نمیپذیرد...

گاهی خنده ام میگیرد از حرفهایش ، سبک سنگین ک میکنم میبینم نتیجه اش باب میلم نیست، واین همان غرور لعنتیست ک از عاشق بودن و دوست داشتن جلو گیری میکند، و دلم را ب بازی سیاست و سرمایه گذاری کشانده...

چ سخت دلم این روزها بهانه گیر شده است ، نمیدانم انگار کودک درونم بیدار شده و مدام پا میکوبد ک تو را میخواهد، ومن همان مادری هستم ک کیف پولم خالی است و نمیتوانم برای دختر بچه ی بهانه گیر درونم چیزی را بخرم، سخت شده است،زندگانی بدون زندگی کردن، این روزها فقط برای تو زنده ام ، وگرنه همه میدانند ک زندگی نمیکنم...

فرسنگ ها را پیاده پیمود و ساعت ها را ب کندی گذراند، همه و همه اش هم برای یک دلیل!! چ دلیل محمکی بود ک میتوانست این همه ب او تحمل بدهد، ب نحوی دراین راه صبور هم شده بود. دیگر عجول نبود ،ب تندی برخورد نمیکرد، صدایش بالا نبود، اعتراضی نداشت، رفته بود فقط وفقط برای یک دیدار کوتاه ، کم کم ک نزدیکتر میشد تالاپ تولوپ کردنهای قلبش هم صدا شده بود با صدای پاهایش روی سنگفرشهای خیابان بزرگی ک منتهی میشد ب حرم، از دور ک حرم را دید دستی بر سینه گذاشت و ادای احترامی کردو.... الان سالهاست ک دیگر آن آدم سابق نیست...